Meten ? … in het Midden

Meten = Weten ……. wie heeft dat bedacht ? Lord William Thomson Kelvin ( 1824-1907 ), Heike Kamerlingh Onnes ( 1853 – 1926 ) worden genoemd en William Edwards Demming ( 1900 – 1993 ) en Kaoru Ishikawa ( 1915 – 1989 )in managementland zelfs nog geroemd. Zij zochten in ‘meten’ de heilige graal van de objectieve werkelijkheid en hebben vele volgers in het Midden van organisaties. Kwaliteitsmanagement, Logistieke procesbeheersing en de ontelbare Managementcontrol concepten gericht op ‘ processen verbeteren’ maar ook het in ‘bedwang’ houden van mensen om ….. ja waarom ook al weer………? en wie zijn na de goeroe’s de predikers van Meten = Weten ?

De MBA’s prediken en herhalen eindeloos het mantra van de maakbare organisatie; van Missie, Visie en Values naar Doelen, Processen en Key Performance Indicators. Met een tweede kans managementdiploma op zak doen de volgers daarna wat ze geleerd is: meer regelsystemen en een toenemende rigoureuze rapportage-dwang. Je ziet het in organisaties van alle soorten en maten. Het zijn steeds weer hopeloze pogingen om faalangst om te zetten in voorspelbare organisaties. ‘Meten’ staat bovenaan op hun verlanglijst. Al lijkt ‘Meten’ logisch, ‘je moet immers weten waar je het over hebt voordat je een besluit kunt nemen’, niets is wat het lijkt!

de vraaMaar waartoe meet je je als het systeem waarbinnen je meet uitgaat van fantasie of fanatisme en erin slagen om adepten of zelfs gelovigen voor zich weten te winnen? DMAIC ( ken je klassiekers) Een antwoord wordt belangrijker geacht dan een onderzoek ? De uitkomst van een meting, een momentopname, wordt belangrijker dan het continu op zoek zijn ……

“We have not succeeded in answering all our problems. The answers we have found
only serve to raise a whole set of new questions. In some ways we feel we are as
confused as ever, but we believe we are confused on a higher level and about more
important things”, one of Tor Jakob Klette’s favourite quotes (Øksendal, 1985).