
Meten = Weten ……. wie heeft dat bedacht ? Lord William Thomson Kelvin ( 1824-1907 ), Heike Kamerlingh Onnes ( 1853 – 1926 ) worden genoemd en William Edwards Demming ( 1900 – 1993 ) en Kaoru Ishikawa ( 1915 – 1989 )in managementland zelfs nog geroemd. Zij zochten in ‘meten’ de heilige graal van de objectieve werkelijkheid en hebben vele volgers in het Midden van organisaties. Kwaliteitsmanagement, Logistieke procesbeheersing en de ontelbare Managementcontrol concepten gericht op ‘ processen verbeteren’ maar ook het in ‘bedwang’ houden van mensen om ….. ja waarom ook al weer………? en wie zijn na de goeroe’s de predikers van Meten = Weten ?
De MBA’s prediken en herhalen eindeloos het mantra van de maakbare organisatie; van Missie, Visie en Values naar Doelen, Processen en Key Performance Indicators. Met een tweede kans managementdiploma op zak doen de volgers daarna wat ze geleerd is: meer regelsystemen en een toenemende rigoureuze rapportage-dwang. Je ziet het in organisaties van alle soorten en maten. Het zijn steeds weer hopeloze pogingen om faalangst om te zetten in voorspelbare organisaties. ‘Meten’ staat bovenaan op hun verlanglijst. Al lijkt ‘Meten’ logisch, ‘je moet immers weten waar je het over hebt voordat je een besluit kunt nemen’, niets is wat het lijkt!
de vraaMaar waartoe meet je je als het systeem waarbinnen je meet uitgaat van fantasie of fanatisme en erin slagen om adepten of zelfs gelovigen voor zich weten te winnen? DMAIC ( ken je klassiekers) Een antwoord wordt belangrijker geacht dan een onderzoek ? De uitkomst van een meting, een momentopname, wordt belangrijker dan het continu op zoek zijn ……
“We have not succeeded in answering all our problems. The answers we have found
only serve to raise a whole set of new questions. In some ways we feel we are as
confused as ever, but we believe we are confused on a higher level and about more
important things”, one of Tor Jakob Klette’s favourite quotes (Øksendal, 1985).











































































Uit recent onderzoek (ATD mei 2016 ) blijkt dat ‘high performing’ organisaties ‘experiential learning’ drie keer meer inzetten bij organisatieverandering en leiderschapsontwikkeling dan ‘lower performers’. Zoals Susan Burnett, experiential learning expert, het zegt; ‘great learning will always be driving to close the gap between development experience and real-life experience. This approach produces both learning and business value’.


























Vijf `ontdekkingsvaardigheden` bepalen innovatievermogen organisatie

Vorige week heb ik voor de Businesschool Nederland twee Mini
Marten Toonder schetst in het Bommelavontuur De Bovenbazen uit 1963 een somber toekomstbeeld van het kapitalistische stelsel. Een klein groepje ‘bovenbazen’ vergaart almaar meer rijkdom, tot de beurstermometer oververhit raakt en het hele systeem dreigt in te storten. Dit visionare boek geeft, in een tijd van kredietcrisis een subtiel commentaar op onze dolgedraaide mondiale economie. Iets om de komende weken eens te lezen al reflecterend op het jaar dat bijna achter ons ligt.
Gebaseerd op:
Ontslagen, het centraliseren van de besluitvorming, verminderen van innovatie-inspanningen of het beperken van bonussen kunnen getalenteerde medewerkers doen besluiten hun carriere ergens anders voort te zetten.


Survival of the fittest; het is weer in in deze tijden van kommer en kwel. Ik kwam een interessant artikel tegen in het NRC over ‘ de blijvers na een reorganisatie’. Dus je ‘overleeft’ een reorganisatie en wat dan ?! Ben je blij en ga je vol enthousiasme er weer tegenaan of werkt het toch net iets anders ? Dat er iets bestaat als een survivor-syndroom wisten we al van mensen die een ramp overleefden maar dat zoiets ook bij reorganisaties speelt is op z’n minst interessant te noemen.
Je kunt het jaar maar alvast goed beginnen. Dat heb ik gedaan met het begeleiden van een workshop Persoonlijk Leiderschap. Een belangrijke methodiek die ik al jarenlang gebruik in mijn In-Company Middenkader Programma’s is ervaringsleren.
Nobelprijswinnaar, oud vice-president en klimaatgoeroe Al Gore is vooral bekend geworden door zijn film over klimaatverandering: “An Inconvenient Truth”. Het interessante is dat Gore de klimaatcrisis koppelt met de economische crisis. Dat doet de vraag opkomen of een ‘crisis’ nodig is om tot gedragsverandering te komen ? Keert de wal het schip ? Of zijn kleine koerswijzigingen nu afdoende?
Ton Geurts wint de CPO Award 2008, pioneer in het nieuwe Procurement denken. Als geen ander ziet hij nut en noodzaak van het vormen van (virtuele) teams als basis voor een sterk procurementnetwerk in een organisatie. Met Ton en zijn collega’s heb ik gewerkt aan het versterken van dat netwerk binnen Akzo Nobel. Ik ben trots op de reactie van Ton en wil die dan ook graag delen;
Michiel de Ruyter is niet weggeweest ! Het afgelopen jaar zijn talloze publicaties verschenen over zijn leiderschapskwaliteiten of juist het ontbreken daarvan. Volgens mij moeten wij het zoeken in zijn samenbindende kracht. Covey zou zeggen: een uitstekend voorbeeld van ‘wederzijdse afhankelijkheid’. Hij was politiek onafhankelijk, voor iedereen aanspreekbaar en bonussen deelde hij met de complete bemanning. Van scheepsmaatje tot officier, ze gingen voor hem door het vuur. Misschien is dit wel de leiderschapskwaliteit waar tegenwoordig weer veel behoefte aan is.
Opvolging is allang een thema. Praat maar eens met een directeur/grootaandeelhouder van een goed renderende middenbedrijf. Belangen van verschillende stakeholders vragen naast inhoudelijke besluitvorming, om professioneel procesmanagement van de opvolging. Dat is toch iets anders dan een traditionele jaarlijkse vlootschouw. Bijna tweederde van de toppmanagers geeft toe dat er in de eigen organisatie te weinig wordt gedaan om de opvolging van het hoger management zeker te stellen. Maar slechts 22 procent van de ondervraagden probeert daar ‘enige’ verandering in te brengen en maar liefst 41 procent doet er helemaal niks aan. (PricewaterhouseCoopers 2006) Niet alleen bij hoger management is de opvolgingsproblematiek zichtbaar. Met name op middenkader / professioneel niveau begint de noodzaak zich voor te doen. Een van mijn HRD projecten heeft als doelstelling: het zicht krijgen op opvolgingspotentieel. Die medaille heeft twee kanten; wat doet de organisatie aan het ontwikkelen van loopbaanpotentieel en welke mensen met welke kwaliteiten zijn er nodig en zijn er in huis?
Als marketing georienteerd organisatieontwikkelaar volg ik met interesse het zich ontwikkelende aanbod van HRD programma’s van de verschillende grote aanbieders als bijvoorbeeld De Baak, Business School Nederland, TIAS en anderen. Kijkend vanuit het inkoopproces bij grote organisaties is het aanbod volkomen diffuus met als gevolg dat beslissingen enerzijds worden genomen op de bekende ‘klik’ tussen personen in voortdurende strijd met de centrale afdeling’ purchasing’. Daar waar organisaties intern hun HRD activiteiten steeds sterker postitioneren in corporate academies in een streven op HRD op de interne agenda te zetten, ontwikkelen opleidingsorganisaties steeds meer academischer en disciplinegerichte programma’s.Vanuit mijn marketingexpertise ben ik enthousiast over het concept van synergetische marketing. ( zie ook bericht: oktober 2007) Het wordt tijd dat aanbieders van HRD programma’s daarvan kennis nemen en een authentieke, betrouwbare en congruente HRD marketingstrategie ontwikkelen.
Via mijn ‘ eerste liefde ‘ de socio-techniek kom ik in contact met een aantal mensen die het ‘ Rijnlands model ‘ als inspiratiebron zien.
Zojuist een boeiende tweedaagse afgerond met een inspirerend regionaal managementteam van van Gansewinkel AVR. De vaart zat er goed in niet in de laatste plaats door de drive en betrokkenheid van eenieder. Kun je je voorstellen, de pasgelakte bladen van de roeisloep Kurt Hahn bleven onbeschadigd, dat wil wat zeggen over de onderlinge aandacht en concentratie. ( ik ben ervaringsdeskundige) Ik ben blij met de feedback die ik kreeg. Iemand zei:’ toen we begonnen dacht ik, waar gaat dit naar toe ? Nu zie ik wat je bedoelt met ‘crew not passenger’. We hebben zelf de koers van de workshop bepaald, en aan de riemen gezeten. De manier waarop jij ons begeleidde is een voorbeeld voor ons in het aansturen van ons MT+.’
